«Θετικό βήμα, αλλά πρέπει να γίνουν πολλά»

Σε κακούργημα με ποινή κάθειρξης 10 ετών μετατρέπεται η κακοποίηση των ζώων, ενώ οι εισαγγελικές αρχές θα έχουν επίσης τη δυνατότητα να  αφαιρούν ζώο  συντροφιάς ή άλλο από την κατοχή του ανθρώπου που το βασάνισε.

Εξέλιξη, άκρως σημαντική με τις φιλοζωικές οργανώσεις που κάνουν λόγο για ένα σημαντικό βήμα που όμως δεν αρκεί για να αλλάξει την κατάσταση που επικρατεί.

Όπως υπογράμμισε η πρόεδρος του Φιλοζωικού Συλλόγου Τρικάλων «Ο Άργος» κα. Λίλη Κίττου «η τροπολογία που ψηφίστηκε ομόφωνα στην Βουλή μετατρέπει σε κακούργημα με ποινή κάθειρξης μέχρι 10 έτη  το αδίκημα της θανάτωσης  ή το βασανισμό ζώων.  Επίσης ορίζει ότι ο εισαγγελέας μπορεί να απαγορεύσει σε παραβάτη να αποκτήσει ξανά ζώο. Ένα θετικό βήμα από τα πολλά που περιμένουμε  από την πολιτεία για να μπορούμε να πούμε πως δεν νοσούμε σαν έθνος τόσο ως προς το μεγαλείο, όσο και ως προς την ηθική πρόοδο. Ωστόσο, παραμένει πλημμέλημα η κακοποίηση ζώου –που όπως αναφέρεται στην τροπολογία διαφοροποιείται από τις προηγούμενες πράξεις– και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους και με χρηματική ποινή μέχρι 360 ημερήσιες μονάδες, το ύψος της εκάστης εκ των οποίων ορίζεται από δέκα έως πενήντα ευρώ».

Και πρόσθεσε : « Θεωρούμε πως αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι δίκαιος.  Τα δικαιώματα των ζώων συνοψίζονται σε  5 βασικές αρχές. 1) Να ζουν ελεύθερα από πείνα και δίψα, 2) Να ζουν ελεύθερα από ταλαιπωρία, 3) Να ζουν ελεύθερα από πόνο, 4) Να μπορούν να εκφράσουν κανονική συμπεριφορά και 5) Να ζουν ελεύθερα από φόβο και αγωνία. Και εάν ένα ζώο ζει και στερείτε  ένα από τα παραπάνω  αποτελεί για εμάς ξεκάθαρα βασανισμό.  Σε ποια κατηγορία  θα κατατάξει  λοιπόν ο νόμος  την εγκατάλειψη κουταβιών και νοσούντων ζώων, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης  παραγωγικών ζώων και πτηνών,  το μόνιμο δέσιμο , την έκθεση ιπποειδών δεμένων στο ύπαιθρο και εκτεθειμένων σε ακραίες καιρικές συνθήκες, την παντελή έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης , τα παράνομα εκτροφεία όπου ζώα ζουν για να αναπαράγουν χωρίς  έλεγχο για το κέρδος σε απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης , την παράνομη μετακίνηση αδέσποτων σε χωματερές ή απομακρυσμένες περιοχές  που η εύρεση τροφής και νερού είναι αδύνατη χωρίς να γίνονται τα προβλεπόμενα από το νόμο  (στείρωση, καταγραφή, εμβολιασμός, μέριμνα για καθημερινή σίτιση και παροχή νερού)».

Βαθύτερα τα αίτια της κακοποίησης

Τον Οκτώβριο που μας πέρασε, σημειώθηκαν τρία άγρια περιστατικά κακοποίησης ζώων. Ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων σκύλου στα Χανιά, το μαχαίρωμα επίσης σκύλου στη Νίκαια, ενώ μια γυναίκα στο Αγρίνιο χτυπούσε σκυλιά σε αγρόκτημα με κοντάρι.

Περιστατικά βάρβαρα που έρχονται να υπενθυμίσουν ότι τα αίτια της κακοποίησης είναι βαθύτερα.

«Γιατί είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι βλέπουν και μιλούν και ακόμα λιγότεροι αυτοί που νοιάζονται.  Όμως δυστυχώς  τα αίτια της κακοποίησης ζώων είναι πιο πολύ βαθειά» θα έρθει να υπογραμμίζει η κα. Κίττου.

Σύμφωνα με την πρόεδρο του Φιλοζωικού Σωματείου «στο προφίλ των ανθρώπων που κακοποιούν ζώα, καθώς οι έρευνες έχουν δείξει ότι το 75% των εγκληματιών έχουν κακοποιήσει ζώο συντροφιάς στο παρελθόν, αναφέρθηκε στην παγκρήτια σύσκεψη που οργάνωσαν στο Ηράκλειο τα φιλοζωικά σωματεία, ο υπαστυνόμος Δρ. Γιώργος Νάκος, ψυχολόγος της Γ.Α.Δ.Π. Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε και στηρίζονται σε έρευνες των τελευταίων ετών:  – 75% των εγκληματιών, έχει κακοποιήσει ζώο συντροφιάς στο παρελθόν, 40% ανθρώπων που έχει κακοποιήσει ζώο έχουν επιτεθεί και σε άνθρωπο,  46% εγκληματιών που έχει καταδικαστεί για έγκλημα σεξουαλικής φύσεως, έχει κακοποιήσει ζώα. Σύμφωνα με έρευνες και μελέτες ψυχολόγων, κοινωνιολόγων και τα πορίσματα της Εγκληματολογίας, πρόκειται για άτομα με χαμηλό πνευματικό, μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο, με συμπλέγματα κατωτερότητας και χαμηλής αυτοεκτίμησης, πολλά από αυτά έχουν υποστεί bullying στην παιδική και εφηβική τους ηλικία, υπάρχει δυσλειτουργία στη διαχείριση των συναισθημάτων τους σε σχέση με τους άλλους, συχνά δε, παρουσιάζουν συμπτώματα κατάθλιψης και χρήζουν ψυχιατρικής φροντίδας. Ο δράστης με την κακοποίηση που ασκεί σε ένα ανυπεράσπιστο και αβοήθητο ζώο συντροφιάς, πιστεύει πως έχει περισσότερο έλεγχο για τη ζωή του και μεγαλύτερη δύναμη, δυναμισμό και επιρροή πάνω σε έναν άλλο ζωντανό οργανισμό. Η καθημερινότητα του και ο τρόπος ζωής του δεν του επιτρέπουν να λαμβάνει αποφάσεις και να επιβάλλεται. Γι’ αυτό και καταφεύγει σε αυτές τις ενέργειες. Ενήλικες ή παιδιά που έχουν πέσει θύμα κακοποίησης (σωματικής ή σεξουαλικής) καταφεύγουν πολλές φορές σε αυτές τις ενέργειες για να εξωτερικεύσουν το θυμό, την αγανάκτηση και την οργή για ότι τους συνέβη. Υπάρχουν περιστατικά όπου ενήλικες και ανήλικα παιδιά κακοποιούν ζώα επειδή τους ζητήθηκε από το κοντινό τους περιβάλλον (φίλοι, συγγενείς) ως ένα δείγμα ανδρισμού ή μύηση στο καινούργιο κύκλο που θα ήθελαν να γίνουν αποδεκτοί».

Ενώ, πρόσθεσε «άκρως ενημερωτική και απογοητευτική είναι η μελέτη του κ. Βαγγέλη Δρίβα, Αστυνομικού, Κλινικού Ψυχολόγου (B.Sc., M.Sc.)-Ψυχοθεραπευτή για την συνάφεια ανάμεσα στην ενδοοικογενειακή βία και την βία στα ζώα. Αξίζει να μελετηθεί από όλους μας».

Αρκετά τα περιστατικά κακοποίησης στα Τρίκαλα

Δυστυχώς, και σε τοπικό επίπεδο δεν απουσιάζουν περιστατικά κακοποίησης ζώων, γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία και προβληματισμό, ενώ ο πραγματικός αριθμός είναι μεγαλύτερος, καθώς δύσκολα θα καταγγελθούν ή θα δημοσιοποιηθούν.

Κάτι που υπογραμμίζει και η κα. Κίττου, λέγοντας ότι «είναι  αρκετά τα περιστατικά κακοποίησης που αντιμετωπίσαμε σαν σύλλογος  στα 13 χρόνια που δραστηριοποιούμαστε στα Τρίκαλα. Η πιθανή αυξητική τάση που μπορεί να εμφανίζετε είναι γιατί  πλέον ο κόσμος επικοινωνεί αυτό που βλέπει πιο εύκολα» και προσθέτει: «Τα  περισσότερα περιστατικά κακοποίησης δύσκολα βγαίνουν στην επιφάνεια γιατί κατά πρώτο βαθμό   εξαρτάται απόλυτα από τη διάθεση του μάρτυρα να «ανακατευτεί» και κατά δεύτερο λόγω της άρνησης ή της αδιαφορίας των αρμόδιων  αρχών που πρέπει να επιληφθούν και είναι πολύ λιγότερα εκείνα που φτάνουν στις δικαστικές αίθουσες με αμφίβολη τη καταδικαστική απόφαση».

Πόσο φιλόζωοι είναι τελικά οι Τρικαλινοί;  Κατά την κα. Κίττου στα Τρίκαλα υπάρχουν άνθρωποι ευαισθητοποιημένοι απέναντι στα ζώα, ωστόσο, ο πληθυσμός των αδέσποτων ζώων συντροφιάς στον τόπο μας είναι μεγάλος και  αδιευκρίνιστος.

Όπως υπογράμμισε « στην πόλη μας φαίνεται να υπάρχει μια σαφής διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους συμπολίτες μας, σε εκείνους που  τα ζώα αποτελούν συντροφιά και στους  άλλους που τα ζώα συντροφιάς είναι «εργαλεία» (για φύλαξη/ προστασία/ εργασία/ κυνήγι/ διαχείριση κοπαδιών κ.λπ.).  Φυσικά δεν πρέπει να αγνοήσουμε την κατηγορία των ανθρώπων, που θεωρεί ότι ένα ζώο συντροφιάς, που ανήκει σε κάποια φυλή (ράτσα), βελτιώνει το κοινωνικό τους επίπεδο, καθώς και την κατηγορία όσων εμπλέκονται επαγγελματικά με τα ζώα συντροφιάς (εκτροφείς  κλπ)».

«Το υψηλό ποσοστό κατοχής ζώων συντροφιάς θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι στα Τρίκαλα υπάρχουν άνθρωποι ευαισθητοποιημένοι απέναντι στα ζώα» σημειώνει και εξηγεί « ωστόσο, ο πληθυσμός των αδέσποτων ζώων συντροφιάς στον τόπο μας είναι μεγάλος και  αδιευκρίνιστος. Αν και η φυσιολογική διάρκεια ζωής ενός σκύλου είναι τα 11 – 13 χρόνια και της γάτας τα 15 (ανάλογα με την ράτσα), τα ελληνικά αδέσποτα έχουν μέσο όρο ζωής μόλις τα 2.5 χρόνια. Όσα επιβιώνουν από τα αυτοκίνητα και τις φόλες, πεθαίνουν από ασθένειες.  Με τόσο σύντομη ζωή, ο αριθμός τους θα ήταν σημαντικά μικρότερος – αν δεν “φρόντιζαν” οι συμπολίτες μας να δημιουργούν συνεχώς καινούργια αδέσποτα. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι η βαθιά ριζωμένη νοοτροπία πολλών “ζωόφιλων”  που είτε επιμένουν να αγοράζουν σκυλιά ράτσας χρηματοδοτώντας ουσιαστικά τη μαφία των “puppy-mills” είτε αρνούνται να στειρώσουν το κατοικίδιό τους επιδεικνύοντας εγκληματική άγνοια για τις ανάγκες και την ψυχική κατάσταση των ζώων, αλλά και αντικοινωνική συμπεριφορά καθώς διογκώνουν το πρόβλημα των αδέσποτων. Είτε η τοπική αυτοδιοίκηση είτε η κοινωνία ή και οι δύο ταυτόχρονα εμφανίζονται αδιάφοροι απέναντι στο πρόβλημα».

«Το 80% των νόμων για την προστασία των ζώων δεν τηρούνται»

Ο Φιλοζωικός Σύλλογος Τρικάλων «ο Αργος» ιδρύθηκε το 2007 και σύμφωνα με την κα. Κίττου, 13 χρόνια μετά δεν υπάρχει μακροχρόνια πολιτική μείωσης των αδέσποτων, δεν υπάρχει στόχος για  τον έλεγχο των δεσποζόμενων.

«Από το 2007 που ιδρύθηκε ο Φιλοζωικός Σύλλογος Τρικάλων «ο Αργος» κάνουμε πράξη τη φιλοζωία, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας καθώς  με την εθελοντική μας δράση συμπληρώνουμε τα κενά που η πολιτεία για «διάφορους λόγους» αδυνατεί να καλύψει ενώ υποχρεούται από το νόμο. Με την αδιάλειπτη δράση μας δώσαμε χρόνο στην πολιτεία να οργανωθεί αλλά μάταια. Δεκατρία χρόνια μετά,  δεν υπάρχει στο Δήμο Τρικκαίων  μακροχρόνια πολιτική μείωσης των αδέσποτων, δεν υπάρχει στόχος για  τον έλεγχο των δεσποζόμενων ενώ διαχειρίζεται όπως-όπως το σήμερα. Η διαχείριση των αδέσποτων δεν είναι ευθύνη των εθελοντών των φιλοζωικών σωματείων, αλλά του δήμου που δυστυχώς δεν έχει ούτε τη θέληση αλλά ούτε και τη διάθεση να ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα» τόνισε.

Όπως σημείωσε «σύμφωνα με το Ν. 4039/12 & 4235/14 ο Δήμος που οφείλει  να εφαρμόσει σειρά μέτρων, δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες .  Αυτό οφείλεται είτε σε εγγενή αδυναμία της εκτελεστικής εξουσίας να εφαρμόσει το νόμο, είτε σε κρίση ηθικής, η κωλυσιεργία ή ακόμα και απουσία της τοπικής αυτοδιοίκησης στο ζήτημα της διαχείρισης των αδέσποτων ζώων συντροφιάς.  Και ενώ ο νόμος υπάρχει και είναι σαφής  δεν ενεργοποιείτε αφού δεν υπάρχει εκείνος ο ελεγκτικός μηχανισμός που θα ερευνήσει αν όλα λειτουργούν κατά τω νόμο. Στην Ελλάδα, το 80% των νόμων  κανονισμών για την προστασία των ζώων δεν τηρούνται, επομένως όσο αυστηροί κι αν είναι οι νόμοι αν δεν ενεργοποιούνται  από τους πολίτες  καθίστανται  αδρανείς».

Ενώ, σημείωσε, καταλήγοντας «εμείς θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε η υποχρεωτική στείρωση πρέπει να γίνει νόμος του κράτους και είναι η μόνη λύση. ‘Όσο η στείρωση παραμένει ταμπού και η Πολιτεία δεν αντιλαμβάνεται το προφανές,  θα συνεχίσει  να δίνει χώρο σε παραβατικές συμπεριφορές αφού αδυνατεί να διαχειριστεί και να ελέγξει τον μεγάλο αριθμό των αδέσποτων».