Εικόνα που πονάει

Εικόνα που πονάει
Ακόμη και ο πιο απαισιόδοξος φίλος του μπασκετικού ΑΟΤ δεν θα μπορούσε να χωνέψει τον τρόπο που χάθηκε το παιχνίδι της ομάδας στους Σοφάδες.
Πριν το τζάμπολ το ματς χαρακτηρίστηκε ως ντέρμπι και ως ένα από τα πιο κομβικά για την συνέχεια.
Συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις πέφτουν κορμιά και οι διαφορές είναι μικρές ή σε κάθε περίπτωση διαχειρίσιμες.
Δυστυχώς όμως για τους κυανέρυθρους η υπόθεση ξέφυγε νωρίς.
Από το δεύτερο δεκάλεπτο στο παρκέ βρισκόταν μόνο οι γηπεδούχοι.
Βλέποντας τον εκπρόσωπό μας να μην μπορεί να κάνει ούτε τα στοιχειώδη άλλο που δεν ήθελαν οι γείτονες για να συνδεθούν με το καλάθι.
Η μια καλή φάση διαδέχτηκε την άλλη και ειδικά τα ποσοστά στα τρίποντα ήταν εντυπωσιακά.
Την ίδια ώρα ο ΑΟΤ στέρεψε από εμπνεύσεις και στις δυο πλευρές του παρκέ.
Στην προκειμένη περίπτωση είχαμε δυο εικόνες.
Από την μια οι Σοφάδες που έβγαζαν ενέργεια και από την άλλη τα Τρίκαλα που υποτάχθηκαν στην μοίρα τους.
Ετσι η όποια αγωνία τελείωσε νωρίς με τους Τρικαλινούς φιλάθλους να έχουν σκυμμένο το κεφάλι, αφού τέτοια βαριά ήττα δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή.
Δυστυχώς έχει παγιωθεί μια κατάσταση με την τοπική ομάδα να έχει μόνιμα ανοιχτή την ψαλίδα στο σκορ.
Και μπορεί απώλειες απέναντι σε βαριά χαρτιά να ήταν μέσα στο πρόγραμμα αλλά πλέον χάνει απ’ όλους και με χίλιους δυο τρόπους.
Τα πικρά λόγια δεν σταματούν από τους συμπολίτες φιλάθλους.
Κάποιοι μίλησαν για χαλαρό ταξίδι στην έδρα των Σοφάδων, οπότε προέκυψε ο διασυρμός.
Τείνει να γίνει μόνιμο το σκηνικό η ομάδα να παίζει υποφερτά για λίγα λεπτά και αμέσως μετά να παραδίδει πνεύμα.
Κοινώς χάνεται στον ορίζοντα με αποτέλεσμα το ταμπλό να γράφει, να γράφει και να ξαναγράφει ατέλειωτα.
Είναι εμφανής η απουσία πίστης , που αποτελεί κομβικό στοιχείο στον αθλητισμό.
Οποιος την έχει μπορεί να πετύχει αγωνιστικά θαύματα. Οποιος την χάνει θα βλέπει τον έναν αντίπαλο μετά τον άλλον να τον προσπερνά.
Γενικά η ομάδα δεν βγάζει υγεία, ενώ στις περισσότερες φάσεις οι παίκτες πάνε στην μπάλα σε δεύτερο και τρίτο χρόνο με ότι αυτό συνεπάγεται.
Εχουμε να κάνουμε λοιπόν με ξεκάθαρη υποταγή, κάτι που πονάει ιδιαίτερα το κοινό.
Με τέτοιες εικόνες πέραν όλων των άλλων χάνεται και το ψυχικό δέσιμο μεταξύ σωματείων και φιλάθλων.
Οσο για τις δηλώσεις παικτών ότι θα προσπαθήσουν να βγάλουν ενέργεια και να κινηθούν με αποφασιστικότητα μένουν γράμμα με κενό περιεχόμενο.
Δείχνουν λοιπόν να ξέχασαν το μπάσκετ που ήξεραν με την κατάσταση να δείχνει μη αναστρέψιμη.
Ολοι πάντως περιμένουν περισσότερο εγωϊσμό.
Αναλυτικά στην έντυπη έκδοση