Ηχηρά παραδείγματα

Ηχηρά παραδείγματα
Στον αθλητισμό υπάρχουν αρκετά δεδομένα που ουσιαστικά λειτουργούν ως τα καλύτερα παραδείγματα.
Αναφερόμαστε σε ομάδες οι οποίες από την αρχή ακολουθούν ένα συγκεκριμένο μοντέλο και στην πορεία το υπηρετούν με συνέπεια ανεξαρτήτως αν κάποια στιγμή προκύψουν αποτελέσματα, που σπείρουν την αμφιβολία.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα, οπότε αν ένα συγκρότημα από το πάνω ράφι κολλήσει για κάποιο διάστημα τότε αρχίζουν κριτικές και γκρίνιες.
Και επειδή δεν είναι λογικό να αλλάξει το σύνολο του έμψυχου δυναμικού συνήθως την πληρώνει ο προπονητής.
Και στην Α2 Εθνική λοιπόν το φετινό προπονητικό γαϊτανάκι δεν ήταν καθόλου μικρού.
Αρκετοί τεχνικοί ξεκίνησαν φιλόδοξα με όνειρα χίλια και αξιόλογες συστάσεις.
Αλλωστε το έργο τους σε προηγούμενους συλλόγους κρίθηκε άκρως επιτυχημένο.
Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε ομάδα συνιστά διαφορετική πρόταση.
Τα εσωτερικά ζητήματα δεν βγαίνουν εύκολα στον αφρό, ενώ η προσαρμογή σε λεπτά ζητήματα δεν γίνεται πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Αν λοιπόν κάποια τμήματα τα πάρει από κάτω με μια σειρά απωλειών εκτός προγράμματος τότε είναι δύσκολο να συνεχίσουν τις πειστικές εμφανίσεις.
Αντίθετα ορισμένα σωματεία πεισμώνουν μετά από αγωνιστικά χαστούκια, οπότε επιστρέφουν με μάτι που γυαλίζει και ανεβασμένο ηθικό προκειμένου να συνεχίσουν ότι ξεκίνησαν.
Για μεγάλο διάστημα τα φώτα έπεσαν πάνω σε συγκεκριμένα τμήματα τα οποία πάτησαν νωρίς στις καλές θέσεις του πίνακα και ανέδειξαν την ομορφιά της καλαθοσφαίρισης.
Ακόμη όμως και οι καλύτερες ομάδες του κόσμου έχουν τα πάνω και τα κάτω τους. Οσες εντοπίζουν άμεσα αντίδοτο συνεχίζουν με ανοιχτά πανιά. Στην αντίθετη περίπτωση έρχεται ο ανταγωνισμός να τις ξεπεράσει.
Οι Τρικαλινοί φίλαθλοι από την στιγμή που έμειναν χωρίς εκπροσώπηση έκαναν φύλλο και φτερό τους αγώνες της κατηγορίας.
Δεν έκρυψαν την συμπάθειά τους προς συγκεκριμένα τμήματα τα οποία μάλιστα ξεπέρασαν τον εαυτό τους.
Στο πλαίσιο αυτό πολλές ήταν οι φιλοφρονήσεις για την Δόξα Λευκάδας την οποία λίγοι περίμεναν ότι θα καθάριζε την άνοδο φτάνοντας στην πολυπόθητη διαφορά των 3 νικών.
Η πράξη όμως έδειξε ότι στην ομάδα του Ιονίου έγιναν συνετές επιλογές, ο ένας έπαιξε για τον άλλο, ενώ ο κόουτς Τερζής κατάφερε να εμπνεύσει τους παίκτες.
Κοινώς τα συγκεκριμένα στοιχεία είναι που έλειψαν από την Τρικαλινή συλλογή με αποτέλεσμα στα περισσότερα παιχνίδια η ψαλίδα να ανοίγει πολύ και την πίκρα να είναι ατέλειωτη.
Ηδη αρκετοί μπασκετικοί μιλούν για την τεράστια μοναξιά του Δημοτικού, οπότε μένει να δούμε αν υπάρχουν προϋποθέσεις για μια φρέσκια προσπάθεια σε σωστή βάση.