Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Ἡ περίδοξη πόλη μας γιορτάζει ἀπόψε κι αὔριο τήν ἐτήσια μνήμη τοῦ πολιούχου της ἁγίου Βησσαρίωνα, τοῦ θαυμασίου καί θαυματουργοῦ.
Ὁ ἅγιος στολίδι τοῦ Χριστοῦ κάποτε (1520-1540) στά Τρίκαλα καί ἀπό τότε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων παραμένει ἡ καλλονή τῶν διαδόχων του, τό ἀκριβό μας πνευματικό μαργαριτάρι.
Τό φυσικό μαργαριτάρι εἶναι ἕνας κόκκος ἄμμου πού κολλάει πάνω σ’ ἕνα ὄστρακο. Πονάει τό ὄστρακο, ἀγωνιᾶ, ἀγωνίζεται, χύνει αἷμα καί ἱδρώτα, τοξῖνες πού περιτυλίγουν τόν μικρό κόκκο καί τελικά φτιάχνουν τό λαμπερό, τό πολύτιμο μαργαριτάρι. Τό ἴδιο συνέβη καί στόν ἅγιό μας: Ἀγκάθια πολλά ὄχι ἕνα, πικρίες πολλές πίεζαν τήν ὕπαρξή του. Καί, ὅμως, μέ τή Χάρη τοῦ Χριστοῦ τά ξεπέρασε ὅλα! «Ἐν τῇ ὑπομονῇ σου Πάτερ ὅσιε ἐκτήσω τόν μισθόν σου»! Καί συνεχίζει ὁ ὑμνογράφος του: Τήν ἁγία σου ζωή ὡσάν ἄγγελος τήν ἔζησες καί τόν Χριστό ἐδόξασες μέ ὅλες τίς ἐνάρετες πράξεις σου.
Δηλαδή: Πολιτεύθηκε στή γῆ ὡς ἐπίσκοπος μέ ἱερατικό ἦθος καί ἱερατική συνείδηση. Δέν ζήτησε ἄνεση καί ἀνάπαυση· ἀνάρμοστα κι ἀνοίκεια αὐτά γιά τόν χριστιανό, πόσο μᾶλλον τόν κληρικό! Σκοπός τοῦ χριστιανοῦ καί μάλιστα τοῦ κληρικοῦ εἶναι ἡ σπουδή στή σχολή τοῦ ἐσταυρωμένου βίου.
Ποιά εἶναι τά γνωρίσματα αὐτῆς τῆς σχολῆς; Ὅ,τι κάνει ὁ ἄνθρωπος σέ τούτη τή ζωή, νά μήν τό κάνει γιά τά μάτια τοῦ κόσμου, ἀλλά γιά τά μάτια τοῦ Θεοῦ. Νά ζεῖ γιά τόν Θεό καί ὄχι γιά τήν ἀπό τούς ἀνθρώπους δόξα καί τιμή. Νά φοβᾶται τόν Θεό κι ὄχι τούς ἀνθρώπους· νά τιμάει τόν Θεό καί νά μήν γίνεται ὑποτελής στούς ἀνθρώπους καί ἄρα εὐτελής. Γιατί τότε «οὐκ ὄψεται τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, κἄν ἀρετήν ἐργάζεται».
Ἄλλο γνώρισμα αὐτῆς τῆς σχολῆς εἶναι ἡ γνήσια ἀγάπη πού βιώνεται ὡς ἔκφραση τελειότητας στήν ὁδό τῆς θεογνωσίας μέσῳ τῶν συνανθρώπων. Κι αὐτή ἡ ἀγάπη πηγάζει ἀπό μιά γνήσια καρδιά. Εὐχηθῆτε οἱ ἱερεῖς νά ἔχουμε καρδιά. Προσεύχεσθε νά ἔχετε πρώτιστα κι ἐσεῖς καρδιά, τό κατάλυμμα τῆς σαρκώσεως, τῆς διαρκοῦς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα μας.
Τήν ἁγιότητα, τήν εἰλικρίνεια τῆς καρδιᾶς τήν διδάσκει ἀπόψε ὁ προεξάρχων τῆς τελετῆς ἅγιος Βησσαρίωνάς μας. Ἡ καρδιά του ἦταν μιά θεοτόκος καρδιά μέσα στήν ὁποία συνεχῶς γεννιόταν ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Εἶχε μιλήσει πρῶτα, εἶχε γίνει ἕνα μέ τόν Χριστό μυστηριακά καί μετά μίλησε γιά τόν Χριστό στό λαό του. Ἔγινε ἐπιστολή τοῦ Χριστοῦ πού τή διάβαζε ὁ κάθε καλοπροαίρετος καί σωζόταν μαζί του ἐν Χριστῷ.
Ἄς τόν παρακαλέσουμε νά μισιτεύσει γιά μᾶς. Κι ἄς διδαχθοῦμε ἀπ’ ἐκεῖνον νά ζήσουμε ὄχι μιάν ἐνάρετη ζωή, ἐνάρετους ἀνθρώπους βρίσκουμε σ’ ὅλα τά θρησκεύματα, ἀλλά νά λάβουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα. Κι ὅ,τι θά κάνουμε γιά τόν Χριστό ὡς θυσία σέ τούτη τή ζωή π.χ. ἄσκηση, φιλανθρωπία, προσευχή, ἐγκράτεια, ὁ Χριστός ὡς ἀνενδεής θά μᾶς τό ἀντιπροσφέρει ὡς ἁγιασμό, λύτρωση, θέωση. Νά ὡσάν τόν ἅγιό μας πού ὁ Χριστός τόν τίμησε μέ τή δύναμη νά θαυματουργεῖ καί τή χάρη νά θεραπεύει.
Ἄς μήν γίνει αὐτός ὁ ἑορτασμός ἕνα συναισθηματικό πυροτέχνημα, πού γρήγορα θά χαθεῖ καί δέν θά μείνει μέσα μας τίποτε. Ἄς γίνει ἐκεῖνος ὁ ὁδοδείκτης πρός τή σχολή τοῦ ἑσταυρωμένου βίου.
Νά παραδειγματιζόμαστε οἱ ἱερεῖς· νά φοβόμαστε τόν Θεό καί νά ντρεπόμαστε τούς ἀνθρώπους (Λουκ. 18, 4). Κι ἐσεῖς οἱ λαϊκοί, ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, δηλαδή, στή γῆ, νά ζήσετε χαίροντας καί λάμποντας, ἀπό τή χάρη καί τή χαρά τοῦ Ἀναστημένου Κυρίου μας καί μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου μας. Ἀμήν.